Historia Pałacu Prymasowskiego

Na gości hotelu czeka dwadzieścia ekskluzywnych pokoi i apartamentów. Każdy urządzony jest z dużą dbałością o szczegóły, tak by jak najlepiej oddawał klimat zabytkowego miejsca. Wolny czas Goście mogą spędzić w znakomitej restauracji Focaccia Ristorante, cukierni Miodowa lub w Lobby Barze. Do ich dyspozycji jest ponadto Strefa Relaksu z saunami, gabinetem masażu oraz siłownią. Hotel Bellotto posiada obszerny parking dla Gości. Na terenie całego hotelu można korzystać z bezpłatnego internetu, dzięki szybkiej sieci Wi-Fi.

Część reprezentacyjna hotelu usytuowana jest na parterze budynku – tutaj znajdują się sale konferencyjne, restauracje hotelowe oraz czynny całą dobę Lobby Bar. Tu można również poczuć atmosferę oryginalnej XVI-wiecznej Piwnicy.

Historia Pałacu Prymasowskiego
Początek

Początek

Historia Pałacu Prymasowskiego, w którym dziś mieści się Hotel Bellotto, jest burzliwa, pełna wzlotów i upadków. Jego budowę rozpoczęto pod koniec XVI wieku z inicjatywy biskupa płockiego Wojciecha Baranowskiego. Gdy biskup został prymasem, Pałac przekazał kapitule gnieźnieńskiej – w roku 1610. Niestety, w latach najazdu szwedzkiego 1655-1660 Pałac uległ zniszczeniu. Odbudową zajął się mający skłonność do barokowego klasycyzmu Józef Fontana. Jednak już w 1704 budynek po raz kolejny został spustoszony przez Sasów, Wołochów i Kozaków. Ze zniszczeń odbudował go prymas Stanisław Szembek.

XVIII wiek

Do roku 1795 wnętrza Pałacu pełniły funkcję mieszkań prymasów. W tym czasie był on kilkakrotnie rozbudowywany. Pod koniec XVII wieku rozbudową zajął się Tylman z Gameren. Natomiast w pierwszej połowie XVIII wieku Pałac przebudowano w stylu rokokowym na rezydencję prymasa Adama Ignacego Komorowskiego.

Kolejną generalną przebudowę Pałacu podjął w latach 1777-1783 Antoni Kazimierz Ostrowski. Architektem za nią odpowiedzialnym początkowo był Efraim Szreger, ukończył ją jednak Michał Jerzy Poniatowski w stylu klasycystycznym. Korpus główny został wówczas wzbogacony o skrzydła boczne z pawilonami, ryzalit korpusu zyskał zaś czterokolumnowe portyki. Architektami wnętrz Pałacu byli Jan Chrystian Kamsetzer i Szymon Bogumił Zug.

XVIII wiek
XX w.

XX w.

W XVIII wieku w Pałacu mieściła się m.in. Kamera Warszawska, Rejencja Pruska, Zarząd Warszawskiego Policmajstra, Komisja Rządowa Wojny, Szkoła Junkrów. Podczas dwudziestolecia międzywojennego zadomowiło się w nim Ministerstwo Rolnictwa i Reform Rolnych.

Pałac Prymasowski przez wieki wrósł w krajobraz Warszawy. Zniszczony podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku, został odbudowany po wojnie. Przez wiele lat był oddziałem urzędu stanu cywilnego i udzielano w nim ślubów.